<\/HEAD>
Het is niet omdat ik denk dat ik perfect ben, (oké, misschien een beetje), en het is ook niet omdat het mijn gevoel van eigenwaarde zou schaden (mijn ego heeft op dit moment een vrij harde schaal). Het is vooral omdat ik zo'n subjectieve kijk op mezelf heb. Afhankelijk van de verlichting of hoe strak mijn broek zit, kan ik denken dat ik dik of dun of jong of oud lijk (en ik bedoel niet dat ik denk dat ik er geweldig uitzie in strakke broeken). Oké, nu word ik een beetje zelfbewust...wat zei ik ook alweer? Oh ja, het is gewoon moeilijk om objectief te zijn over iets persoonlijks.<\/P>
Hulpmiddelen helpen. Ik heb wel een weegschaal, zodat ik mezelf kan wegen om harde bewijzen van gewichtstoename te krijgen. Een hartmonitor zoals een FitBit is goed, ik kan mijn hartslag en activiteit meten, wat me weer harde bewijzen geeft om te bewijzen dat ik niet lui ben (daar ga ik weer oordelend doen). Maar hulpmiddelen helpen echt.<\/P>
Stel je dan eens voor hoe moeilijk het is voor een stad of gemeenschap om zichzelf te evalueren, vooral op het gebied van gezondheid? Het blijkt dat sommigen er beter in zijn dan anderen, en opnieuw helpen hulpmiddelen zoals GIS echt om dingen objectief te houden. Dat is een van de geweldige dingen aan data-gedreven beoordeling. De data, als je er zorgvuldig naar kijkt met geografie als gids, kunnen je echt helpen plannen om weer in die broeken te passen (ik bedoel, in die broeken passen... hoe kon ik zo dom zijn, jeetje?!).<\/P>
Het Planning and Community Health Center van de American Planning Association slaat de spijker op zijn kop! Diepgaande blik en geweldige bevindingen. Het is de moeite waard om te lezen en te delen.<\/P>
"APA selecteerde een groep van 22 uitgebreide en duurzame plannen voor een gedetailleerde evaluatie van hun doelen, doelstellingen en beleidslijnen. De evaluatie beoordeelde in hoeverre deze plannen de volksgezondheid behandelden via zes brede gezondheidsgerelateerde planningsonderwerpen:<\/P>
